گفتم:کاش می شد.

وصله کردم واسه هر بغض غمم   پره درده دیگه حیفه بودنه

رو تنش بخیه هایه حادثه است   زخم خنجرایه تلخ سرنوشت

انگاری یه دستی از آسمونا   هر چی فاجعه است برای اون نوشت

من و اون تو اوج هر لحظه ی درد   بغض و آبستن گریه ها می شیم

توی این سکوت سرسامیه شوم   با حضور گریه هم صدا می شیم

حالا هی تو این تفاهم سکوت   واژه ی سقوط و از بر می کنیم

واژه هایه تلخ این ترانه رو   دوره ی دوباره از سر میکنیم

با این حال نه من  نه تو نمی خوایم  یکی غیر از من این کارو بکنه.

موهات دسته دسته می ریزه رو اعتماد .

عزیزم

چقدر این گودال را تنگ حفر کرده ای!

هر چند هر بار زنده از گور بیرون آمده ام.

مراسم مرگ تو به بهترین شکل برگذار شد

با کره و کشمش فراوان.

همه با شکمهای سیر به خانه باز گشتند.

این صدمین بار هم اگه خیره ی نگات بشم

بگم :باز از اول

می دونیم که قرار نیست دردی درمون شه!

مشت مشت حرفای بی اجازه هم که تو سری خوره دستای عروسک گردونته.

اما من بی جهت دارم هی گیر می دم به یه مشث خاطرات گندیده.

تا ته این دنیا هم که بریم

یه منم که هی داره زورزورکی ور می زنه

یه تویی که هیچ چیز واسش مفهوم نیست.

برای نرسیدن به خورشید

بادبادک ها که گناهی نداشتن

ما نخشونو کوتاه بسته بودیم.

مرغ سیاه در گرگ و میش هوا

برای

هشت صد و هفتاد و دومین بار

یک پا به دنیا آورد.

کنار بوی تند عرق

و

هوای ابری آسمانم

تمام شب را بیدار بوده ام

و صبح...

چرا هر بار از یادم می رود که تو دیگر در خانه نیستی؟

نه جونم! اینجوری که از بدیات کم نمیشه

واسه زخمای کویر جمله که مرهم نمیشه

به خودم میگم ولش کن بی خیال غصه ها

تو بساز و دم نزن اون دیگه آدم نمیشه